Beyaz Gül Şiiri - Emmre Küçük

Ay doğuyor gecenin karanlığında ufuktan
Her yeri kaplıyor hafif dumanlı bir ışık
Sanki ruhum aydınlanıyor bu nur gibi ışıktan
Issız bedenimde sanki duyuluyor bir çığlık

Yaşamak anlamsız geliyor bazen
Ya da önceki yaşamım anlamsızlaşıyor
Seni yakıp kavuran, yiyip bitiren
Nasıl da canından da öte oluyor

Şarkı söylüyor bülbüller aheste aheste
Güller, o mis kokulu güller dans ediyor
Sanki kulağımda çınlayan bu garip beste
Ruhumun derinliklerinde ince ince seni işliyor

Ellerin ne güzel, yavru bir kuştan narin ellerin
Birisi o ellerini tutacak diye ödüm kopuyor
Seni başkasıyla gören bu ruhum, bu gözlerim
Düşünsene ey zalim sevgili, ne hale geliyor

Nasıl da zormuş unutmak, unutmaya çalışmak
Beyaz bir gülü görüp de onu koklayamamak
Her an nefes almak ama aslında yaşayamamak
Nasıl da zormuş unutmak unutmaya çalışmak

Uzaktan tatlı bir şarkı duyuluyor inceden
Fakat şarkı değil bu, bu başka bir şey
Sanki bir kurşun, kalbimi delik deşik eden
Sen olmasan ey beyaz gül ıssız ve bomboş her şey

Rüzgar uluyor bu sonbahar akşamında acı acı
Başıboş geziyorum yalnızım, biçareyim
Kalbimde hiç geçmeyen garip bir sancı
Yardım et bana ey beyaz gül seni bir kere göreyim