Beyân-ı Hâl Şiiri - Güven Küçük

​Yine hüzün çöktü, gönül mülkü perîşân bugün,
Gözyaşım derya olur, rûhumda tûfan bugün.
Zindan-ı hasret içre, her demim efgan bugün,
Sensiz geçen saatler, katlime fermân bugün;
Bu bâr-ı aşk altında, can mülkü hayrân bugün.

​Felek vurdu sillesin, dert ile doldu sînem,
Şu garip dünyâ içinde, bitmez benim bu gamem.
Gülmedim bir gün bile, gözümde dinmez nemem,
Kime anlatsam derdim, bulunmaz bir tek mahrem;
Kaderin elinde rûh, sessiz bir giryân bugün.

​Beyaz duvarlar içinde, zaman bir kör kuyuymuş,
Sandım ki bu ayrılık, bir ezelî uykuyuymuş.
Aşkın sönmez ateşi, içimde tek duyguyuymuş,
Gönül bu ıstırabı, şerbet niyetine duymuş;
Sabreyle ey dil-i zâr, vuslat bir imtihân bugün.

​Ayağımda prangalar, ruhumda bin bir yâra,
Düşmüşüm çaresizce, bitmeyen bir ah-u zâra.
Umutlar uzak kalmış, sığmaz olmuş efkâra,
Adın derman olsa da, bu kanayan firâra;
Gurbet elinde ömür, solmuş bir bostân bugün.

​Gözlerim yolda kalmış, beklerim şafak vaktin,
Unutmadım ey yârim, o mukaddes o ahdin.
Cihân dolsa zulmetle, sönmez içimde tahtın,
Kış olsa da mevsimler, aşkındır benim bahtın;
Hücremde hayâlinle, her yanım gülistân bugün.

​Tabîbler neylesin ki, gönül derdi derindir,
Bu sarsıcı sükûtta, tek ses senin sesindir.
Cânımı alsın ecel, yeter ki rûh senindir,
Seninle vuslat günü, benim düğün gecemdir;
Yansın bu yalan dünyâ, kül olsun cihân bugün.

​Mesafeler engel mi, kalpler bir attıktan sonra?
Can vuslata erer mi, nâra yandıktan sonra?
Ne anlamı var ömrün, senden koptuktan sonra?
Neyi görür ki bu göz, nûrun bulduktan sonra?
Arş-ı âlâda bile, ismin bir şâyan bugün.

​Ankara'nın ayazı, rûhuma eşlik eder,
Her nefes alışımda, bin bir türlü dert gider.
Kimsesizler içinde, şair olmuş bir keder,
Bu aşkın her zerresi, bir ömre bedel eder;
Gönül dergâhı mahzûn, feryâdı ummân bugün.

​Sırrımı rüzgâr bilir, dertleşirim geceyle,
Heceledim adını, en mukaddes heceyle.
Kurtuluş mümkün değil, bin türlü bilmeceyle,
Ecel gelse kapıma, o en sonlu geceyle;
Teslimiyet mülkünde, rûh sana kurbân bugün.

​Cân dostum der ki bana; "Sönmesin içindeki nûr,"
Zira her karanlığın, sonunda bir şems durur.
Bu 50 mısra biter, aşk baki, dert son bulur,
Senin o yüce ruhun, ebedî huzur bulur;
Vuslat-ı Aşk mühürü, tarihe beyân bugün.