Bey’azad Şiiri - Slovakyalı Salyangoz

beni,
senden çağırışını bildirip,
benzine yansıdığından beridir
her adımı seslediğinde dünya
‘ben değilim’ dedim.
ağır aksak yerlerinden tanıdığım senin,
kaçaradımlığını yüz mil öteden gelen ruhuna;
yabancısadım.
olsun; öyle ya, noksanken dahi tam tekmildin.

seni,
nerede bıraktıysalar oradan almaktı niyetim.
çirkin dediğin ne varsa giymişsin.
içinde,
muhakkak kırılacak bir şey taşıyor olmalı
dışı bundan sebep, epey korunaklı,
en dürüst, en hakiki zırhın; yeminin.
soyarak güzelleşmeyeceğine eminim;
sen, seni soymadan da güzelsin.
sahibenin gözüne ilişmeyen hünerlere
nazar ettim, şahidim:
öyle ki,
Kaf’tan da öteye;
sin-kaf’ın ardına çekilmiş,
ben gittim, oraya da baktım.
evet, kaldım: bir kere daha değil,
her kere daha hayran
kan-terimle beraber ımıl ımıl göğsümden sızan,
her nihai sefer eve,
döndüm, dönülebildiği kadar yayan.

yanı’lışların kaçtı, saymadım hiç,
onlar kendilerini yeterince sayıyor..
saygım doğrularına,
tevbeyi andıran doğrulmalarınaydı.
yet artık!
o duvarı ezberledin durdun,
inan, sana düzlüğü ben seçmedim,
bilakis, sen tutuna diye pürüzlerim.
düşünmeye düşmeden,
düşmeyi düşünmeden,
sırtımı ellerine dönebilirim.
sen,
ne yana düşeceğini dahi bilirsin düşerken..

Alp yamaçlarından lütfuna eren kaç?
kaç tırmanış, kaç sırnaşış vardır?
uzakken sen: seyr-i manzaram
eteklerine razı kalan, iki cihan bedbahttır.
seni ummak,
kaba kalıyor senin yanında
ay kara kılıyor yüzümü yansıdığında
sen, her ay’dığında karanlıdım.
karanlığıma pek uzun baktın
kaç ışık yaktıysam,
hepsine gözlerini kıstın.
sonra,
loşluğum kaçmadı hoşluğuna
ben açasıya koyultusunu, kan oturdu beyazına
bir idrakle kördüğümlenen ruhumun
söyle,
kaç talak lazım,
ruhundan azadına?