Beşer'ül Aşk Şiiri - Didem Okur

Baki olan yalnızca Allah'tır.
Biz ki fani dünyanın beşeriyiz.
Bir Adem ile başladı bu yolculuk.
Biz ise âdemoğlu olduk.
Dedik ya faniyiz diye, faniyiz;
Varlığın içindeki yokluktan gelir adımız.
Adem dedik ya, adem'iz işte.
Bir odunun külü kadar yoktur yerimiz.
Fakat yokluğa geldik mi?
Toprağın üstü değil, altıdır yerimiz.
Semadaki yıldız, Güneş değil;
Karanlık veyahutta düpedüz mavilik.
Oysaki Eşref-i mahlukattır bir diğer adımız:
Yaratılmışların en şereflisi...
Hatrı için Kamerî ikiye ayrılan varlık,
Ateşi serin kılınan, zindanı sultanlık olan.
Ne zaman kaybettik lütfedilen değerî makamı?
Hangi sabırsızlıkla doğdu zalimliğimiz?
Nefsi emmare denen köpek,
Ne zamandır kula köpeklik yaptırır oldu?
Vefamız vardı, dostluğumuz, merhametimiz.
Ne zaman, ne oldu ki yerini hasete, kibre, vefasızlığa bıraktı?
Beşeriz dedik ya, işte şaştık.
Faniyiz dedik ya, unuttuk, unutulduk;
Göl iken kuruduk, kuruttuk çöl misali;
Bizi biz yapan insaniyetimizi...