Baban da sormadı bugün seni
Hep o bildik koltuğunda oturdu
Yatırıp gözlerini kapıya kendinden geçti
Çok sonra apansız kaldırdı kaşlarını
Besbelli ki “gel artık” diyecekti
Karardı yüzü, çıkarıp gözlüklerini sildi
Hiç konuşmadı, içmedi kahvesini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




duygularımızı söyleyebilsek birbirimize daha kendimiz olmaz mıyız?
kutlarım...
Kimlik arayışımı yoksa kişisel sorgulama mı?Nedeni her ne ise güzel bir şiir olmuş. Emeğinize sağlık.
gönlünüzün sesini çok iyi anlatmışsınız. özellikle son mısrası çok duygusal olmuş. gönlünüze sağlık. sevgiyle kalın....:-)
Duygularınızı ifade edişiniz hoş olmuş kutlarım
Selamlar.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta