İçimde susmayan kaç ben var, bilmem,
Biri gülerken, diğeri ölmek isterken…
Aynaya baksam tanımam belki de,
Yüzümdeki maskeyi ben seçmedim ki ben.
Ruhumda çürümüş çocukluk izleri,
Tenimde yankılanır kırık duaları.
Karanlıkla beslenmiş eski benliğim,
Geceleri boğar sabahın anılarını.
Kimse bilmez, içimde ne fırtına,
Bir ben var; diğerine mezar kazıyor.
Dışımda hayat, içimde kıyamet,
İnsan bazen sessizce yanmayı seçiyor.
Kayıt Tarihi : 20.8.2025 17:08:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!