Benim Kapım İçerden Açılır Şiiri - Hamit ...

Benim kapım içerden açılır —

çarpıp giderken iyi düşünün.
Bir günaydın gibi girmedim dünyanıza,
geceliğe gömülü bir anahtarla geldim;
kapının gıcırtısı hâlâ dilimde bir şarkı,
adım atarken taşan sessizlikte bir yankı.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Anahtarım paslı değil, hatıra ağır;
her dönemeç bir yük, her menteşe bir yarım kelime.
Sevda telaşıyla çaldınız belki,
ben kapıyı içeriden açtım: usulca, ama sonuna kadar.
Penceremde akşamın tütünü,
koridorumda ayak sesleri — gelmediniz.
Geriye kalan sadece çerçevede takılı bir fotoğraf,
gülüşünüzü eksik bırakan bir kare.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Gözlerimle saydım gidenlerin adını,
herbiri kapı eşiğinde bir dua gibi durdu.
Bazıları dönmedi; bazıları dönüp baktı bile,
ama asıl olan: kimse öylece kalmadı içerde.
Beni çarpan rüzgâr değildi, güneş de değil;
söylenen sözlerin ağırlığı çarptı, düştü yere.
Bir veda da yoktu bazen, sadece sessiz bir terslik —
kapının aralığından sızan soğuk gibi.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Eğer gelirseniz, çekinmeden girin;
ama unutmayın, içerde bir ayna asılı:
her gelen kendi gölgesini bulur onda,
her ayrılan kendi izini siler, ya da bırakır.
Sevgi bir halıysa kapımda, tozu çoktur,
üzerinde çocukluğumun çizgileri, acının mavi lekeleri.
Süpürürüm, silerim, yine de bırakırım bazı izleri —
çünkü her çizik bana bir şiir öğretti: nasıl dayanılır.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Gecenin gövdesinde yalnızlığı asıyorum duvara,
sabahları onunla birlikte kahve içiyorum.
Siz sanmayın ki yalnızlık sızlıktır yalnız;
o öğretir, o sabreder, o direnir gecenin tam ortasında.
Bazen çocuklar koşar içeri, ayak sesleriyle ev dolar;
bazen yağmur girer, pencereden değil, akıllardan.
Kim geldiğinde kapı açılıyorsa içerden, bilsin ki
o kişi geçmişin bir kararıdır, yarının da misafiri.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Günler birer posta pulu gibi yıpranır, elimde kalır;
senetlerim yok, sadece birkaç kırık şarkı.
Siz hesap yapmayın yalnızca sevgiyle gelin,
ama eğer alıp gidecekseniz, eksik almasın kalbim.
Kapının arkasında ben varım: açık defter,
yırtılmış sayfalarla dolu, yine de yazmaya mahkûm.
Her gelen bir cümle, her giden bir nokta koyar;
nokta koymak elbette kolay, ama sonsuzluğu kesmez.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Eğer kırmak istiyorsanız, kibar olun;
eşyalar kadar ruhlar da kırılır, sonra bir daha tam olmaz.
Eğer sevecekseniz, tam sevenlerden olun: ellerinizle taşıyın,
anılarını zincirlemeyin, bırakın uçsunlar göğe doğru.
Ben kapıyı açarım geceyarısı, fener elimde,
içeriye gülüşler, biraz da eski şarkılar sokarım.
Siz eğer çıkacaksanız, kapı arkanızda vızıldasın,
ama unutmayın: kapı eşiği yalnızca geçiş değil, andır.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Bir veda varsa, çünkü vedalar bazen gereklidir,
söyleyin beni sevdiniz mi gerçekten, yoksa yalnızca alıştınız mı?
Aşkın ne olduğunu bilen kalpler, giderken iz bırakmaz;
sadece bir iki sıcak hatıra, bir tebessüm, ve yoluna devam.
Kapımı çalmak isteyenler için bir not daha:
güler yüzle girin, ellerinizde hakikat olsun.
Yalan getirmeyin, gölgesini bile bırakmayın;
ürkek adımlar yetmez; cesaretle gelin, mertçe kalın.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Eğer belki bir gün dönerseniz — sakın acele etmeyin,
şehirler değişir, insanlar boy değiştirir, sesler yıpranır.
Ama kapım hâlâ orada, bir çıta gibi bekler:
içerde bir kahve, bir sandalye, bir şiir daha.
Ve ben kapıyı kapatırken ardımdan,
başımı çevirip son bir kez bakarım yaşanmışlığa.
Kapının kapanışı bir final değil, daha çok nefes almak:
yeniden başlamak, yeniden öğrenmek için bir durak.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
Çünkü içeride bir hayat var; hem kırık, hem direngen,
her adımda kırılgan, her susuşta bir marş.
Eğer gidecekseniz, kapıya nazikçe vurun;
eğer kalacaksanız, kapıyı açın beraber kucaklaşalım.
Benim kapım içerden açılır —
çarpıp giderken iyi düşünün.
— Okuya okuya bitmesin; sahnede bir ışık kalsın,
ve kapı aralandıkça her okuyuş yeni bir giz saklasın.
Hamit Atay