Benimde hayallerim vardı, toz pembe
Sığdıramazdım kendimi, saraya köşke
Yıkılmayız diyordum, başımız kalır gökte
Bir gün öyle bir vurdu felek, hançeri ta göğsümüze
Kapanmaz bir yara açtı, yüksek uçan gönlümüze
Yaşımız dokuz, hayatı tanımayan güçsüze
Güvendiğimiz dağlar, biranda yıkıldı üstümüze
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta