Beni Pek Sevmezler

Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira dilimin namlusundan ateşlenen her söz,
Onların cilalı yalanlarını infaz eder.
Nezaket maskelerinin ardındaki o niyeti,
Daha gölgeleri eşiğime düşmeden sezerim.
​Bir ayna tutarım ruhlarına;
En şaşaalı zırhlarını kuşanıp geldikleri sofrada,
Birden çırılçıplak kalıverirler.
İnsan en çok kendi aslından ürker ya;
Baktıkça bana, o metruk karanlıklarını seyrederler
Gözlerimin pınarında...
​Gördükçe firar ederler benden,
Uzaklaştıkça gıyabımda zehirli kelimeler sarf ederler.

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira samimiyet kisvesi ardına gizlenen laçkalığı bozarım.
Ağızlara pelesenk edilen o sinsi iltifatları,
Koz toplamak için kurulan sırdaşlık tuzaklarını
Bir bakışta görürüm.
İçtenlikleri emanet bir hırka,
Dostlukları ceplerine sakladıkları hançer...

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira sakız yapıp tükürülen cıvık aşklara inanmam.
Gözyaşını sahne aksesuarı yapan sığ sevdaları,
Tenin açlığını kalbin rızkıymış gibi sunan ucuz oyunları
Midem kaldırmaz.
​Kutsal sayılan ne varsa bozuk para niyetine harcayan o eğreti tutkuları,
Daha ilk cümlede, gerçeğin keskin kokusuyla teşhis ederim.
Onlar aşk ateşinde yanmak değil, ısınıp soğumak isterler;
Bense o yangının külünü bile onlara çok görürüm.

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira nankörlüğün kör kuyusuna bir ışık huzmesi bırakırım.
Emeği bir çırpıda savuranları,
"Ben mi istedim?" diyen o pişkinliği iyi tanırım.
Hafızaları sadece kendi mağduriyetlerine amade olanlara,
Unuttukları o asil vefayı bir tokat gibi değil,
Vicdan azabı gibi fısıldarım.

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira sonu gelmez gaddarlıklarını, merhametimin gücüyle boğarım.
Kırıp dökmeyi maharet sanan, yaraya basarak yükselen o taş kalpleri;
İntikamın değil, affetmenin ağır yükü altında ezerim.
​Onlar her darbede yeni duvarlar örerken,
Ben uçurumun kenarına bir çiçek bırakırım.
Şefkatim, vicdanlarının paslı mahzeninde
Ömür boyu geçmeyecek bir sızıdır.

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Zira ikiyüzlülüğün her çehreye ayrı şerbet sunan kadehini kırarım.
Ardından kurşun döktüklerinin huzurunda el pençe duranları,
Omurgasını rüzgârın istikametine göre büken o esnek ruhları sezerim.
Maskelerini ellerine tutuşturur,
Onları kendi yabancılıklarının tekinsizliğiyle baş başa bırakırım.

​Beni pek sevmezler, bilirim;
Kıskançlığın zehirli pırıltısını okurum gözbebeklerinden.
Başarıyı alkışlarken parmak uçlarında biriken o soğuk nefreti,
"Senin adına mutluyum" derken dillerinde tortulaşan o buruk tadı bilirim.
Kendi noksanlıklarını benim aynama çarparak kırmak isteyenlere;
Kaçacak yer, saklanacak delik bırakmam.

​Beni pek sevmezler... Bilirim.
Varsın sevmesinler.
Varsın gıyabımda zehirli nameler dizilsin,
Ben kalbimin kuytusunda dinleniyorum.
​Siz gölgeyi kovalarken,
Ben güneşin altında durmanın bedelini ödüyorum.