Beni Hatırla Şiiri - Garib Garib

Kirpiklerim sırılsıklam, yine ayrılık kokuyor bu gece,
Ay görünmüyor semada, geceye küsmüş kendince.
Olur ya görürsen kayan bir yıldız, karanlığa düşünce,
Geç olsa da vakit, her düşüşünde beni hatırla.

Nice kez gözlerinde kayboluşumu, nerede arar bulurum ki?
Sanki yokum, senin olmadığın yerde ben nasıl varım ki?
Zannetki bir damla yaştayım, hangi yanağa akarım ki?
Belki gamzene yolum düşer, her gülüşünde beni hatırla.

Her bakışımda bir rüyada gezer gibiydim ay yüzünde,
Sanırdım bir tek ben vardım, deniz misali gözünde.
Meğer ayrılığı gizliden saklarmış bu aşk özünde,
Bir kâbus gibiyim şimdi, bir düşünde görürsen beni hatırla.

Bir gölgem kaldı masa üstünde, mum ışığıyla titrerken,
Eridim için için, bir hışımla sen çekip giderken.
Bıraktığın bu tarifsiz acıyı ben sancılar içinde çekerken,
Eline bir gül dalının dikeni batarsa, bir ah çekişinde beni hatırla.

Her gece bir güneş gibi doğardın ya karanlığıma,
Şimdi bir mum ışığında bir neden arıyorum ağladığıma.
Her damla sesinde intihar çığlığı gelirken kulağıma,
Bir uçurum kenarından her geçişinde beni hatırla.

Şahit olsun şu hüzünlü gece, bir sebeptin her kastıma,
Söyle yar, bileyim, hangi sebeple kastettin aşkıma?
Yıkılan bu enkazın altında kaldım ya bir başıma,
Olur ya görürsen viran bir harabe, çöküşünde beni hatırla.

Bir oyunbozanlık edip de yine yazmazmı seni bana kader?
Bir kapı gıcırtısına hasretim, senden gelmezmi ki bir haber?
Nereye baksam o hayalsi gözlerin yokluğunla beraber,
Uzaklara dağlıpda, nedensiz bir iç çekişinde beni hatırla.

Hangi yaş temizlerki bu kara yüzü, gözümde pınarımdın,
İkiye bölünürdüm bir bakışınla, sen diğer yarımdın.
Eyleşmezdim bir çift gözde, çünkü sen son durağımdın,
Ne kadar varamasamda, her yol kesişinde beni hatırla.

Senmi sarsıyorsun şu pencerelerimi, yoksa rüzgâr mı?
Korkuyorum dışarı bakmaya, acaba senden bir iz var mı?
Şu koca dünya bana olduğu gibi, şimdi sana da dar mı?
Birgün benim gibi sende, her şeyden vazgeçişinde beni hatırla.

Solurdum hep gülsü kokunu, sebeptin her nefes alışıma,
Artık yalnızlık bile acır oldu, sensiz kalışıma.
Avucum semaya dönük, çaresizlik içinde kaldım bir başıma,
Olurya bir seher vakti, içli bir dua edişinde beni hatırla.

Deliliğe vurdum bundan sonra, ne yapsın ki bu densiz?
Akan her damla gözyaşımda boğuluyorken nedensiz.
Kurtulmaya ne kadar çabalasam da olmuyor sensiz,
Sende birgün nedensiz ağlarsan, gözlerini her silişinde beni hatırla.

Penceremde suladığım çiçekler, artık ben gibi boynu bükük,
Toplayamadım yar, bıraktığın gibi kalbim hâlâ kırık dökük.
Sende kurduğun o hayalleri, görürsen bir gün yıkık çökük,
Anlarsın belki, altında her can çekişinde beni hatırla.

Hem ayrılığın bir zirvesi yok ki, çıkıp sonuna varılsın,
Dibine vururken yalnızlığın, sitemimdir, isterse gönlüm darılsın, Sensiz yaşayan ölü gibiyim yar, kefenim hazırsa sarılsın,
Bir gün tatlı canın boğazına dayanırsa, ölüşünde beni hatırla.