Bende Kaldın Şiiri - Hasret Toprak

BENDE KALDIN

Gittin.
Ardında ne rüzgâr kaldı ne sesin,
Ama içimde bir fırtına büyüyor hâlâ,
Her sabah seninle başlıyor uyanışım,
Her gece adını unutmadan bitiyor dualarım.

Bir fotoğraf değilsin sadece,
Tozlu raflarda unutulmuş bir anı gibi değil...
Sen, en taze acı, en canlı yarasın içimde,
Geçmiyor, gitmiyor, silinmiyorsun.

Bende kaldın.
Çayın yarısı, sözün öksüğü,
Yarım kalan şarkılar gibi…
Ne söylense tamam olmuyor,
Ne yazılsa yetmiyor.

Gözlerin…
Öylece kaldı aklımda,
Bazen bir durakta beklerken hatırlıyorum,
Bazen bir yağmurda,
Üşümüş ellerimi cebime saklarken…

Sesin…
Rüzgâr gibi geçiyor kulağımdan,
Adımı alışın,
Bir tek senin dilinde böyle güzeldi.

Bende kaldın.
Bir sonbahar akşamı gibi sararmış içimde,
Her şeyin bittiği yerde,
Seninle başlayan bir boşluk var şimdi.

Bende,
Kahvenin telvesinde kalan bakışların,
Uyuyamadığım gecelerde,
Perdenin arasından sızan ay ışığısın.

Gitmiş olsan da çoktan,
Hâlâ açmadığım mesajlarda,
Silmeye kıyamadığım notlarda duruyorsun.

Kendi dilimde anlatamadığım bir hüzünsün sen,
Başkasına desem eksik kalacak,
Kendime söylesem ağlayacağım.

Bende kaldın.
Affedemediğim susuşlar gibi,
Kendime bile itiraf edemediğim hayaller gibi.
Ne sen dönebildin,
Ne ben gidebildim senden.

Zaman…
Üzerinden geçtikçe daha da netleşiyor yüzün,
Gözlerinin kıyısında bir yorgunluk,
Sözlerinde yarım kalan bir “keşke”…

Anladım.
Bazı insanlar gitse de,
Gitmiş sayılmıyor.
Bende kaldın çünkü,
Seninle vedalaşmayı hiç öğrenemedim.