Bende Kalan Şiiri - Barış Taşdemir Bt

bütün iç kırıklarımı biriktiriyorum,
ne de olsa sadece ben biliyorum.
dünyalarımı gözlerimde gizliyorum,
kimseye bakacak kadar bile canlı değilim artık.

beklentiler…
yoruyor beni, içimi oya gibi işliyor.
bir çarşaf ört üstüme,
silip atmak istiyorum geçmişi —
ama nafile...

sanki bir iğneyle işlemişler yüreğime,
ince ince...
her dokunuşu bir yara,
kör düğümlerle sarılmış;
açılmıyor, atamıyorum,
yerleşmiş, çıkmıyor içimden.
o kadar nefret ediyorum ki bazen,
olmuyor.

bir "a" harfi düşüyor dudaklarından —
sessizliğin en ince yerinden içime sızıyor.
bin parçaya bölünüyor aklımın direnci,
bir harfle,
yeniden yazılıyor bütün acım.

bilirim, sen yalandan bile sevmezsin beni...
ama o tek harfte
ben bütün varlığımla eğiliyorum önünde,
bir secde gibi,
bir yalanı hakikat sanan kalp gibi...
ihanet ettiğini, sevmediğini,
gönlünü eğlendirdiğini biliyorum.
ama saçının bir telini görsem,
olduğu gibi kabullenirim seni.

nasıl bir şeysin sen?
beni bu kadar çaresiz bırakan,
kendimle konuşmaya başladım
gecenin içinden süzülen bir sesle —
ben miyim, yoksa içimde yankılanan yitik biri mi?
zamanın dilsiz aynasında,
kendime dokunmadan geçiyorum.
sorular soruyorum cevapsız:
hangi ben sustu,
hangi ben aldanıyor hâlâ?

oynuyorum artık…
oyun kurucusu ben,
avutan da ben.

mantığım diyor ki:
"bu ihanet, bu suç, bu zayıflık."
ama kalbim...
kalbim başka bir dilde konuşuyor.
kelebekleri bilirsin,
ömürleri en fazla bir hafta...
ama yaşarlar
sonuna kadar —
en güzel biçimde.

hiç mi acım yok kendime?
yavaş yavaş erirken bile
senin sevginle yanıyor içim.
bu ıstırabın sonu yok mu?
kalbimi söküp atmak istiyorum,
dilim susmalı sonsuza kadar,
gözlerime mühür,
kulaklarıma sessizlik,
yüzüme yokluk...
kezzap gibi bir unutuş dökmek istiyorum.

dünyanın en derin,
en kanlı işkenceleri…
işte, sen böyle bir şeysin
bende kalan