Ben Yine Kendimle Şiiri - Hamit Atay

Ben Yine Kendimle

Yine oturdum sessizliğin karşısına,
Bir sandalye bana,
Bir sandalye kendime…
Konuşmaya çalıştım,
Kelimeler boğazımda
Paslı bir kilit gibi sustu.

Yüzümde gördüğüm çizgiler,
Geçmişin bıçak izleri.
Gözlerimin altında
Uykusuz gecelerin gölgeleri…
Ve içimde
Kimsenin duymadığı
Çığlıklar var hâlâ.

Bir yanım affet diyor,
Diğer yanım
Affetmenin ihanet olduğunu hatırlatıyor.
Kendime küsüm,
Ama kendimden kaçacak yerim yok.

Yine kendimle tartışıyorum,
Sen mi haklıydın, ben mi?
O gün mü kırıldık,
Yoksa çok öncesinde mi?
Cevaplar
İçimdeki sessizliğe gömülüyor.

Ve fark ediyorum…
Ne kadar uzağa gitsem de
Döndüğüm tek yer
Yine kendim.
Şiir Hamit Atay