Hiçbir şey, hiçbir şey değil!
Bakıp durduğum bütün bu optik gösteri bir illüzyon bile değil; çünkü yanılsama,, en azından yanlış bir varlığı ima eder. Yanılmadığımı biliyorum,,,hiçbir şey yok.
Sigaram kül tablasında, külden kusursuz bir çubuğa dönüşürken bile hiçbir şey olmadan izliyorum zamanın akışını. Gerçekten çok güzel.
Zamanın entropik yapısı, benim antropik yapıma işliyor.
Dinliyorum…
İçimdeki bütün ışıkları söndüren, kökeni hiçbir anlama dayanmayan bir ışık sızıyor; ve ben, sigaram gibi dönüşüyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta