Ben Sevdim Şiiri - Zeynep Saylan Ayşe Kuz

Ben sevdim.

Adını anmadan sevdim önce,
çünkü korktum.
Bir bakışın
bu kadar derin yaralayacağını
bilmiyordum.
İnkâr ettim.
“Geçer” dedim,
“Susar kalbim.”
Ama kalp
susmayı bilmezmiş.
Her gece
aynı yüzle uyandım,
aynı hasretle kalktım.
Evet,
istedim.
Günah dediler,
ama ben yalnızca
insan olduğumu hissettim.
Bir kadının
sevilmeyi istemesi
ne zamandır suç oldu?
Gururumu kaybettim.
Adımı, şanımı,
ayna karşısındaki
eski halimi…
Hepsini bıraktım
bir bakış uğruna.
Beni yargılayanlar
hiç yanmadı benim gibi.
ben seni
kendim sandım.
Meğer sen
beni bana getiren
imtihanmışsın.
Bunu geç anladım.
Zaman aldı benden
güzelliğimi.
İnsanlar
saygılarını.
Ama içimdeki aşk
hiç eksilmedi.
Sadece yön değiştirdi.
Şimdi itiraf ediyorum:
Seni sevmek
beni mahvetti.
Ama Rabbime
yaklaştırdı.
Ben kaybolurken
bulundum.
Beni affetmelerini
istemiyorum.
Ben zaten
kendimi bağışladım.
Sevdim.
Yandım.
Ve hâlâ
utanmıyorum.
....Zeynep Saylan....