Ben Şenkayalıyım Şiiri - Ersin İlhan

Ben Şenkayalıyım,
Dağlarıyla konuşan rüzgârın çocuğuyum.
Sabahları sisle uyanır köyüm,
Akşamları dualarla iner güneş.
Toprağım serttir ama merttir,
İnsanı gibi…

Ben Şenkayalıyım,
Kışım uzun, sabrım daha uzun.
Kar yağar dağlarıma
Beyaz bir kefen gibi değil,
Onur gibi, temizlik gibi örter.
Soğuk işler kemiğe,
Ama yüreği ısıtan bir selam vardır her kapıda.

Şenkaya…
Adı gibi şen olmasa da her zaman,
Yüreği dolu bir memleket.
Bir lokma ekmeği bölüşmenin,
Bir tas çorbayı kardeş bilmenin yeridir.
Kapılar kilitlenmez,
Çünkü gönüller açıktır.

Ben Şenkayalıyım,
Karlıova’ya göz kırpan tepelerden,
Allahuekber Dağları’na yaslanan kaderden gelirim.
Her taşında bir tarih,
Her patikasında bir hikâye vardır.
Dedelerim bu toprakta iz bıraktı,
Ben de adımı bırakırım rüzgâra.

Yaz kısa sürer bizde,
Ama bereketlidir.
Yaylalar gülümser,
Çiçekler aceleyle açar sanki.
Çünkü bilirler,
Kış geri dönecek.
Ama o kısa yazda bile
Bir ömürlük huzur saklıdır.

Ben Şenkayalıyım,
Anam tandır başında,
Babam sabahın ayazında.
Emekle yoğrulmuş hayatımız,
Alın teriyle yazılmış kaderimiz var.
Kolay vazgeçmeyiz,
Çünkü alışığız zorluğa.

Şenkaya’da insan sessizdir,
Ama suskun değildir.
Az konuşur,
Öz konuşur.
Bir bakışıyla anlatır
Bin kelimelik dostluğu.
Düşene el uzatır,
Yabancıyı misafir bilir.

Ben Şenkayalıyım,
Gurbete giden çoktur bizden,
Ama yüreği kalan daha çok.
Nereye gidersek gidelim
Bir parçamız hep buradadır.
Kar kokusunda,
Toprak sesindedir aklımız.

Ve bil ki ey dünya,
Haritada küçük görünür belki Şenkaya,
Ama yüreğimiz büyüktür.
Dağ kadar gururlu,
Kış kadar güçlü,
Toprak kadar sadığız.

Ben Şenkayalıyım,
Adımı sorana memleketimi söylerim önce.
Çünkü Şenkaya
Sadece bir ilçe değil,
Bir duruştur,
Bir karakterdir,
Bir ömürdür.