Ben Seni Şiiri - Selçuk Levent

Ben seni,
sözlerin değil, sustukların kadar tanıdım.
Bir bakışında çöken geceyi,
bir gülüşünde unuttuğun yağmurları gördüm.
Senin bile farkında olmadığın bir yerden tuttum elini,
çünkü düşmek üzereydim,
ama kimse görmüyordu.

Ben seni,
dikenleriyle sevdim bu aşkın.
Canımı yaktığını bile bile sarıldım sana,
çünkü bazı yangınlar,
soğuktan daha çok yakışır insana.
Sen benden kaçarken,
ben sana daha çok yaklaşmakla suçlandım.

Yüzünü döndüğün her acıda,
biraz daha eksildi içimdeki ben.
Ama sana hiçbir şey demedim…
Çünkü kelimeler, seni hep yanlış anlatırdı.
Sana ne zaman “kal” desem,
duvar ördün.
Ben hep o duvarın gölgesinde bekledim seni.
Soğuk ve sessiz…
Bir adımın kadar yakın,
bir ömür kadar uzaktım.

Ben seni,
geceleri sabaha bağlayan sancılarla sevdim.
Penceremin camına vuran yağmurda,
hiç bilmediğin bir isyan saklıydı.
Adını sayıklayan sokak lambaları gibi,
yanıp söndüm,
ama hiç sönmedim seninle.

Sen beni yarı yolda bırakmadın,
çünkü senin hiç bir yolun yoktu bana çıkan.
Ben ise her adımımı sana saydım.
Sustun…
Ve sustuğun her saniye,
içimde bir mevsimi öldürdü.

Şimdi hangi yüzle gelsen,
hangi kelimeyle dokunsan kalbime,
bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var:
Ben seni,
hiç anlamadığın…
ve asla anlayamayacağın bir yerden sevdim.

Ben seni görmediğim gözlerin kadar
Dokunamadığım tenin kadar
Tutamadığım ellerini. Hayali kadar sevdim
DEDİM YA BEN SENİ HİÇ ANLAMADİGİN KADAR SEVDİM

SELCUK LEVENT

05/08/2025