Ben senden sonra
hiç kimseyi tam sevemedim.
Birini sever gibi yapabildim belki
ama kalbim
hep eksik cümle kurdu.
Adını içimden bile söylemedim,
çünkü bazı yaralar
kaşınınca derinleşir.
Susmak,
sana en çok benzeyen şeydi.
Gidişin
bir fırtına değildi;
asıl acı olan buydu.
Her şey yerli yerindeyken
içimden bir hayat
sessizce çekildi.
Sana kızmadım.
İnsan bazen
gidecek kadar yorulur.
Ama ben
kalacak kadar yaralıydım.
Başkasının sesinde
seni aradığım geceler oldu.
Bulamadım.
Çünkü sen
bir insandan çok
bir zamandın.
Şimdi aynaya bakınca
iki kişi görüyorum:
Biri hâlâ seni seven,
diğeri
buna artık dayanamayan.
Eğer bir gün
adım aklına düşerse,
üzülme.
Ben seni unutmayı değil,
seninle yaşamayı öğrenmiştim.
Ve bu…
en ağır yenilgidir.
Kayıt Tarihi : 6.1.2026 16:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!