Ben Öğretmenim... Şiiri - Ömer Mantıcı

Ben öğretmenim…
Ben öğretmenim beşikteki yavrunun kundağında,
Annenin gözyaşında, babanın alın terinde,
Mutlu bir yuvayla…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Bahçedeki çiçeğin kokusunda,
Daldaki meyvenin tohumunda,
Bereketli toprakla…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Bilgiye susamış öğrencimin kaleminde,
Işıl ışıl bakan minik gözlerinde…
Bilgili dimağla…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Çamurla oynayan erkek çocuklarımın ellerinde,
İp atlayan kız çocuklarımın gözlerinde,
Mutlu oyunlarla…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Gelinlik kızımın nakış gergefinde,
Delikanlımın yüreğinde,
Sevda sözleriyle…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Askere giden yiğidimin mektubunda,
Annesinin ve yavuklusunun özlem dolu gözlerinde,
Evlat ve yâr hasretiyle…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Gazimin mayından kopan bacağında,
Şehidimin toprağı yıkayan kanında,
Vatanım! “Uğruna feda olsun canım.” diyen dillerle…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Dedemin aksakallarında,
Ninemin oyalı tülbendinde,
Tatlı hatıralarla…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Ahmet’imin laboratuarında,
Ali’min atölyesinde,
Gelişmiş teknolojiyle…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Doktorumun şifa dağıtan reçetelerinde,
Polisimin güven veren bakışlarında,
Mimarımın gürleyen çizgilerinde,
Esnafımın helal siftahında,
Çiftçimin buğday başaklarında,
Tornacımın tornasında,
Daha nicelerinde, nicelerinde,
Emeklerimle…
Ben öğretmenim…

Ben öğretmenim…
Yurdumun her karış toprağında
Karanlığa, cahilliğe inat;
Kötülüğe, haksızlığa inat;
Kahpece vatanımı vuran kurşunlara inat
Ben öğretmenim...