Ben Kimim Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Ben kimim
 bu aynaya yansıyan da kim,
 saçları uzayan,
 gözlerine aklar düşen,
 ellerinden yürüdüğü yolun tozlarını akıtan da kim.
Ben kimim,
 kimin için aynanın karşısına geçtim,
 ne umdum da neyi bulduğuma sevindim.
Ben kimim,
 kim olduğunu bilmeyen bir aciz dışında
 şuan neredeyim.
Okumayan, dinlemeyen, bilmeyen birine göre
 sahi ben bu cahillikle
 hangi kütüphanenin rafında
 bir zerre toz bile değilim.
Ben kim olduğunu bilmeyen,
 rüyasını hatırlamayan bir köleyken,
 tüm bunları kabul etmişken
 sen neredesin,
 sen de kimsin.
Sesleri duyar mı kulakların,
 renkleri görür mü gözlerin,
 sen anlatabilir misin dünyaya
 bir yalandan ibaret olduğunu.
Ölümün bir başlangıç,
 rüyanın içinde rüya olduğunu,
 asıl uyuduğunda uyanacağını,
 kapanmış defterlerin açılacağını,
 kırılan kalplerin bir gün onarılacağını,
 ölümün dahi öleceğini
 fakat bu ölümün bir son olmadığını,
Secdelerin bir sığınak,
 minarelerin kalbe atılan bir mızrak olduğunu
 söyledin mi onlara.
Bir mezarda avuçladığın toprağın
 aslında sen olduğunu,
 aslına bakarsan biraz da benden olduğunu.
İnsanın topraktan geldiğini,
 bir gün bir yorgan gibi
 kendine sarılırcasına
 toprağa gömüleceğini söyle onlara.
Bilsinler,
 hatırlasınlar,
 hatırlatsınlar bana.
Belki bilmezler,
 lakin benim nefsim
 doymaz,
 duymaz,
 görmez.
Belki de dünyaya açlığım bu yüzdendir.
 söyle de
 arada saça düşen ak gibi
 hatırlatsınlar ona,
 fısıldasınlar.
Yoksa yanar bir gün,
 hiç bir vakit
 kül olamayarak.