Ben İstemedım Şiiri - Selçuk Levent

Ben istemedim fazlasını,
Ne taht, ne tac, ne de kanatlar...
Bir yuva istedim yalnızca,
Yanımda duran iki sıcak yürek,
Birlikte atan, birlikte susan.

Ama sen,
Sevgiyi zindana kilitleyip,
Anahtarı bahaneleri de sakladın.
"Ben buyum" dedin,
Oysa ben seni değil,
Aşkı büyütmek istedim.

Benim günahım neydi?
Sevilmek istemek mi?
Bir omuz, bir el, bir göz aramak mı?
Eğer suç buysa,

Bırak bütün mahkemeler beni yargılasın.

Sen suskunluğunu sadakat sandın,
Bencilliğini özgürlük bildin,
Küçük kalbini koca bir dağ diye sundun bana.
Ama dağ değildin sen,
Bir avuç küldün,
Üfledikçe dağılan.

ben elimle büyüttüm o aşkı,
Sen suskunlukla boğdun.
Benim suçum sevmekti,
Senin suçun ise
Sevildiğini unutmaktı.

Ve şimdi,
Gözlerimde biriken nefreti değil,
Yüreğimdeki gerçeği duy:
Ben senden hiçbir zaman fazlasını değil,
Sadece insanca bir sevgiyi istedim.

Sen “ben böyleyim” diye kaçtın,
Ama ben “biz olalım” diye kaldım.
İşte aramızdaki fark bu.
Sen bahane oldun,
Ben aşkın ta kendisi.

Beni suçlayarak kurtulamazsın,
Çünkü ben yokken bile
Kendi sessizliğinde boğulacaksın.
Ben yoluma bakacağım,
Sen ise her adımda gölgene çarpacaksın.
Zaman geldiğinde anlayacaksın,
Asıl kaybeden ben değil,
Her şeye rağmen sevilmeyi reddeden
sensin.
Ve işte o gün,
Ne mazeretlerin, ne de bahanelerin
Sana sığınak olacak.
Çünkü ben sevdamla tarih kazıdım
Sen ise pişmanlığınla çürüyeceksin.

SELCUK LEVENT

10/05/2025