Kaldırıp uzağa atarım sanma
Elden ele gezen gül değilim ben.
Eğer sevemezsen boşuna yanma
Sevileni üzen kul değilim ben.
Sevdamı hor görme kalpsiz değilsen
Ne çok sevdiğimi bir bilebilsen
Benimle ağlayıp benimle gülsen
Derinleşip taşan göl değilim ben.
Adını anarak yollara çıktım
Çektiğim çileden, canımdan bıktım
Yarının uğruna dünü de yaktım
Ölüyü taşıyan sal değilim ben.
Kim ne derse desin kendimi bildim
Yanlış yapanların hepsini sildim
Herkes canın iken sanırsın eldim!
Baktıkça açılan fal değilim ben.
Bugünüme kadar hiç ah almadım
Sevmediğim kalbe asla dolmadım
Ben ki çıtkırıldım, narin olmadım
Tutunca kırılan dal değilim ben.
Leylayım inkar yok özüm arıdır
Adım bir sevdanın mutlak varıdır
Yüreğim bir canın özge yârıdır
Mecnuna yurt olan çöl değilim ben.
(Tekirdağ - 26.04.2026 - 23.14)
Leyla İnanKayıt Tarihi : 29.10.2026 05:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!