Ben Böyle Olsum Çünkü Şiiri - Hamit Atay

"Ben Böyle Oldum Çünkü…"
Ben böyle oldum çünkü…
Bir zamanlar inandım gözlere,
İçinde beni taşıyan,
Ama dışı başkalarına açık olan gözlere.

Çok sevdim…
Bildiğin gibi değil.
Birinin adını duyunca kalbim titrerdi,
Telefon çalınca nefesim dururdu,
“Bugün görür müyüm?” diye
Aynaya kırk kere bakardım…

Ama sonra öğrendim,
Sevmekle yetmezmiş.
Sevdiğin kadar değer görmüyorsan
O aşk, bir uçurumdur.
Ve ben…
Düştüm o uçurumdan,
Kendi ellerimle ittiklerimin ardından.

Bir "hep seninleyim" vardı,
Bir de "ben gidiyorum"...
Aralarında sadece bir suskunluk vardı.
İşte ben, o suskunlukta parçalandım.

Kimse bilmez.
Geceleri ne kadar sustuğumu,
Sabahları nasıl rol yaptığımı.
Gülümsedim insanlara,
Ama içimde bin kez ağladım.
“İyiyim” derken
İçimde “keşke bilse” diyen bir çocuk vardı.

Ben böyle oldum çünkü…
İçime attım her şeyi.
Bir bakışla kırıldım,
Bir sözle çöktüm,
Ama kimseye göstermedim.
Çünkü güçlü görünmek zorundaydım,
Yıkılsam da ayakta kalmak zorundaydım!

Sonra bir gün…
Bir sabah aynaya baktım uzun uzun.
Ve dedim ki:
“Bitti artık. Yetti.”

O gün sustum,
Ama başka bir dilden konuşmaya başladım.
Kalemimle…
Şiirimle…
Gözyaşımı kâğıda döktüm,
Çığlığımı kafiyeye sakladım.

Ben böyle oldum çünkü…
Kimse tutmadı elimden,
Ama ben kendimi kaldırdım.
İnsanlar gittikçe ben çoğaldım,
Kaybettikçe özüme döndüm.
Aşk sandıklarım meğer içimdeki yalnızlığa yoldaşmış,
Ve ben onlara sarılıp kendimi kaybetmişim.

Şimdi soruyorlar:
"Niye böyle temkinlisin?"
Çünkü bir zamanlar
Kendimi unutarak sevdim!
Ve bir daha o kadar kör olmamaya yemin ettim.

Ama hâlâ…
Hâlâ sevebilirim aslında.
Ama o eski benle değil artık,
Yeni benle…
Yara izleriyle,
Tedbirle,
Ve en çok da kendine saygısıyla yürüyen benle.

Ben böyle oldum çünkü…
İnandım,
Yandım,
Ve küllerimi üfleyip
Yeni bir ben yarattım.

Ve artık kim gelirse gelsin,
Önce kendimi elinden tutarak yürürüm.
Çünkü ben,
Kimsede değil,
Kendimde tamamlandım.

🖋️

Şiir Hamit Atay..28.07.1984