Ben artık eksilmeye yazılmış bir mektubum,
Kalbimin incindiğini görmedin sen, inan ki.
Her harfim dökülürken, bir sonbahar akşamı,
Ne merak edip döndün, ne de bir ışık yaktın.
O sihirli kalemim, büyüsünü yitirdi şimdi,
İlhamım tükendi, gizli pınar kurudu içimde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta