Ben... Şiiri - Hasan Belek 2

Ben...

Dokuz kapı geçince, nurun ana yurdunda,
Zeytinli’nin tozunda, bekleyenin ardında,
Enlil’in gölgesinde, Akçay’ın vakurunda,
Hakikat deryasında, sessizce yüzerim ben.

​Filibe’den koparken, Abdi dedem iziyle,
Yüreğimde kor ateş, şehitlerin közüyle,
Kadir-i Mutlak olan, o mukaddes sözüyle,
Zulmetin perdesini, bir anda süzerim ben.

​Şu karanlık nefsine, sigaradan pas atan,
İyilikten bihaber, her adımda taş atan,
Kendi sığ sularında, bir ömürlük yas tutan,
Şer odaklı ruhları, kökünden sezerim ben.

​Usta’dan kalan kelam, köprü oldu kalbime,
Bismillah’ın gücüyle, rehber oldu ilmime,
Görünmez orduların, denk gelince filmine,
Niyazın sancağını, kalplere dizerim ben.

​Zaman denen değirmen, öğütürken her canı,
Hasan’ın sinesinde, saklı tutar imanı,
Beyaz kartal uçunca, kestiği her fermanı,
Feleğin oyununu, saniyede bozarım ben.

​Pomakça bir selamla, kumpir sıcaklığında,
Zeytinli bahçesinin, huzur kucağında,
O büyük yaratıcın, ilahi ocağında,
Kötülüğün ismini, tarihten kazırım ben.

​İda Dağı başında, beyaz nuru görünce,
Zeus’un ışığına, gizli sırlar erince,
Gönül gözü açılıp, ince yola girince,
Melez soylu düşleri, yerinden çözerim ben.

​Rabbi Yasir diyerek, dokuz kere her sabah,
Bismillah’ın nuruyla, aydınlanır her sabah,
Hasan Belek yolunda, ne keder kalır ne ah,
Görünmez ordularla, dünyayı gezerim ben.

​Emanet bu can bana, o mülkün sahibinden,
Ayrılmam bir milim bile, gönül mezhebinden,
İçince o şerbeti, bekaların kabinden,
Saf Beyaz bir ışıkla, destanlar yazarım ben...

Hasan Belek
28 0126-Akçay