Ben Şiiri - Emrah Yılmaz

puslu gecelerim vardır benim
aydınlığın gelmeyeceği düşündüğüm
karanlık benim sadece gördüğüm
ne zaman kafamı çevirsem
oradasın biliyorum
konuşurum ama yorgunum
ne olduğunu bilmem
damarlarıma kadardır acım
her adımda tuz basarım
her cümle sonların da ben nedensiz ağlarım
karadeniz de batar gemilerim
kanar yüreğim
en çokta güneşi özlerim
beş parasızım
biraz umutsuzum
sebebini de biliyorum
umutlarımı çaldırdım
belki genç bir kızın gergefindeyim
belkide kartallar kadar özgürüm
kapattığım zaman gözlerimi
atlasın dibindeyim
etrafımda umutlarım
işte böyle bir haldeyim
uzayan boşluğa rağmen gözlerinde gözlerim
bazen en tepede everesdeyim
oradan ben umutlarımla düşmesini iyi bilirim
beni tanır süzülen yağmurlarım
çünkü onlarla düşerim
toprağa göle avuçlarına
al beni dudaklarına götür ben suyum
dudaklarından başka yok yolum
ben kaybolmuşum
şimdi gözlerimi kapatmış bekliyorum
araken acılarımı belki seni bulurum
olur da belki senle olur yolum
kaybolurum
ben neyim
bilmiyorum.