Ben Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Ben gökten umut alır, yıldız gibi parlarım,
Ben gönlümde hakikat ateşini yakarım;
Ben doğruluk yolunda çile çeker, yanarım,
Korku beni eğemez, ben iradeyle varım.

Ben eğriye eğri der, doğruyu taç ederim,
Ben harama el sürmez, alın teri seçerim;
Şahsiyetimi kuru alkışa mı veririm?
Ben vicdanın sesiyle yaşayan bir insanım.

Ben ne rüzgâr önünde kuru yaprak olurum,
Ne de çıkar uğruna kendimden savrulurum;
İnandığım ülküde çelik gibi dururum,
Ben sarsılmaz bir dağım, kök salmış bir çınarım.

Ben mazlumun ahını kendi ahım bilirim,
Yoksulun gözyaşını yüreğimle silerim;
Ben kardeşlik bağını can gibi gözetirim,
Ben sevgiyi büyüten bir gönül bahçesiyim.

Ne şan ne servet için koşup da tükenirim,
Ben namuslu bir ömrü zafer diye överim;
Ben alnım ak yaşarım, alnım ak da giderim,
Tertemiz bir adın da ben emanetçisiyim.

Kalemle yükselirim, ilim bana kanattır,
Aklın ışığıyla yol yürümek bir sanattır;
İnsanı insan diye sevmek bana hayattır,
Ben merhamet suyuyla yeşeren bir fidanım.

Ben bugün de yarın da aynı sözün eriyim,
Sözümden dönersem ben ömrümü yitireyim;
Doğruluk uğrunda ben bin kere dirileyim,
Ben özüyle yaşayan, sözüyle bir yiğidim.