Bella Şiiri - Asaf Adali 2

Şair yazmak istedi.
Kalemi kırıldı,
Kalbi kurudu,
Aklı tutuldu.
Yazamadı...
Hoyrat bir ocak gecesinde,
Buz tutmuş ellerle yarin kapısında sabahladığını,
Sonbaharda savrulan yaprak misali,
Ömrünün gözünün önünde eridiğini
Yazamadı...

Milyonlarca kelime içinde,
Tek bir kelime gelmedi,
Diline, Kalemine, yüreğine...
Sustu.
Ve geceye sessizlik çöktü çığlık çığlığa.

Sitare yere indi,
Ay ona eşlik etti.
Ve şair utandı, büktü boynunu.
Defterleri elinden alınmış bir çocuk gibi,
Bir damla yaş aktı göz pınarına.

Gök gürledi.
"Bella, korktun mu?"

Senin de hevesin kaldı mı kursağında?
Nefesin kesildi mi?
Gözlerine perde indi mi?
Aklın firari, kalbin kriz masası...
Ölüm geldi mi kapına, Bella?
Sen hiç sensiz kaldın mı?
Sen bize nasıl kıydın, Bella?

Masum değildik hiçbirimiz, biliyorum.
Bir bebek öldürdüler, Bella...
Sütten ak, melekten masum bir bebek.
Sevgimdir o, beyaz pamuklara sarıp sakladığım.
Sevgimdir o, sütten ak olan bebek.

Ve, neden sonra yaşamak ağır gelirse,
Ölüm ansızın alırsa beni bu hain yurdu dünyadan,
Ararsa gözlerin ufukta yok olan benliğimi,
Gökyüzüne bak ve gülümse, Bella...

Sahi, kim parçaladı sağanak yağmur altında yürümeyi seven o masum kalpleri?
Kim darağacına sürdü en mahzun sevgileri?
Ve hangi cellat vurdu aşkın boynunu?
Gördün mü, Bella? Anlatsana...

Damla damla işlemiş kalbime,
Acı, keder ve hatta ölüm.
Şimdi aklına gelir miyim, Bella?
Bir pazar tezgâhında alışveriş yaparken,
Yahut iki poğaça ile sabah kahvaltısını geçiştirirken?

Sahi, gitmek mi zor, kalmak mı?
Vedalar acıtır mı?
Kalanlar gideni özler mi?
Sahi, gitmek mi zor, kalmak mı?
Yoksa "git" demek mi, Bella?

"Git" dedin, gittim.
Arkama bakmadım.
Sesimi, nefesimi ve aşkımı sana bıraktım.
Şimdi "İyi bak onlara" demeyeceğim.
Sen sana yakışanı yaparsın, Bella.

Şayet olur da duyarsan günler sonra öldüğümü,
Tek bir damla gözyaşı akarsa gözünden,
Ve kalbini sararsa hüzün,
Bil ki ruhum yakınlarda.
Gökyüzüne bak ve gülümse, Bella...