Bektaş’a Şiiri - Ozan Faydasız

BEKTAŞ’a

Bu Kasım günleri acıdan acı,
Yanıyor yüreğim, Bektaş’ım benim.
Gazel döker; şu ömrümün ağacı,
Kuruyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Aklımdan çıkmıyor; dal fidan boyun,
Gül yüzlü cemalin, tevazu huyun,
Ne muradını gördüm ne de bir toyun,
Kanıyor yüreğim Bektaş’ım benim.

Daha genç yaşında aldılar bizden,
Katline vebal ile çaldılar bizden,
Allah’tan belasını buldular bizden,
Sanıyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Evin direğiydin; yaktı, kıydılar,
Kurbanım tenine; soydu, yudular,
O kara toprağa nasıl koydular?
Yemiyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Babam çok perişan, anamsa soldu,
Bacıların yandı, gardaşsız kaldı,
Talih mi felek mi kopardı aldı,
Eriyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Bir kahpe tuzakla elimden alan,
Dünya kendisine kalacak sanan,
Biz; ah eylediysek, bil, o da yanan,
Kınıyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Kan doğradım; ekmeğime, aşıma,
Yandım bittim, uğradım ben hışıma,
Olaydın da bir basaydım döşüme,
Banıyor yüreğim, Bektaş’ım
benim.

Ruhun; oğlumda, Alim’de gezer,
Baktıkça yüzüne, bağrımı ezer,
Düşündükçe; gözlerime kan sızar,
Donuyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

FAYDASIZ’ım ortak oldu derdime,
Ağıdımı dedi kuşa, kurduma
Yokluğunu işliyorum virdime,
Sunuyor yüreğim, Bektaş’ım benim.

Ozan Faydasız şiiri…