Hayat denen evcilik oyununda hep oyuncak ben oldum,
Gülücükler saçardım güneş parçaçıkları gibi etrafıma
Sanmayın ki çoçukkende mutluydum,sahteydi gülüşler,
Avunmak için beni kandıracak ne vardı sanki hayatta
Tunanacak bir dalım mı vardı misafirdim ben bu oyunda.
Ufuklara kadar uçurtmamı uçurabiliyordum,
Bir tek ben uçamıyordum, bir kuş bir uçurtma değilim ya ondandır.
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Devamını Oku
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta