Hayat denen evcilik oyununda hep oyuncak ben oldum,
Gülücükler saçardım güneş parçaçıkları gibi etrafıma
Sanmayın ki çoçukkende mutluydum,sahteydi gülüşler,
Avunmak için beni kandıracak ne vardı sanki hayatta
Tunanacak bir dalım mı vardı misafirdim ben bu oyunda.
Ufuklara kadar uçurtmamı uçurabiliyordum,
Bir tek ben uçamıyordum, bir kuş bir uçurtma değilim ya ondandır.
Açardın,
Yalnızlığımda
Mavi ve yeşil,
Açardın.
Tavşan kanı, kınalı - berrak.
Yenerdim acıları, kahpelikleri...
Devamını Oku
Yalnızlığımda
Mavi ve yeşil,
Açardın.
Tavşan kanı, kınalı - berrak.
Yenerdim acıları, kahpelikleri...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta