Beklemekti Aşk Şiiri - Sûzi Kalp

Hayatım o kadar eksikmiş, sen gelince anladım,
Kalbimdeki boşluğu yıllarca yanlış adladım.
Günler geçiyor, bunu yaşamak sandım.
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Dünya doluydu ama anlamsızmış sensiz geçen her an,
O yeri doldurmak gelmedi içimden hiçbir zaman,
İçimde bir boşluk vardı, adı senmişsin inan,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Zaman aktı, günler geçti; eksik kaldım içimde,
Kalbim senden önce böyle çarpmamıştı hiç de.
Meğer beklemek, sevmenin en saf hâliymiş bende.
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Meğer kalbim susarak beklemiş yıllarca, kendince,
Boşluk sandığım yer senin izinmiş, derinde.
Bütün anlamsızlıklar bir anda çözüldü, ince ince,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Zaman senden önce ve senden sonraya bölündü,
Bilmeden adını, dileğim dallara örüldü,
Yokluğun, ışığımı bile sessizce söndürdü,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Kendime döndüm önce, sessizce usulca,
Kalbimin en gizli yerine değdim sonra.
Eksik sandığım her şey senmiş aslında,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Bir ihtimaldin önce, sonra dua oldun,
Adını anarken içime baharla doldun
Dokunmasan da ruhumda iz oldun,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Sonra sesim kısıldı, sustum, içime daldım,
Cümlelerim titredi, adını kalbime yazdım.
Bir sır gibi sakladım seni her anımda,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.

Ve geldin… Beklemek yerini ân’a bıraktı,
Zaman durdu, dünya nihayet tamamlandı.
Kalbim seni tanıdı, başka söze gerek kalmadı,
Senin gelmeni bekliyormuş kalbim, anladım.