Beklemek Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Yağmur, sessizce düşüyor eski bir sokağa,
Bir çay soğuyor cam kenarında, zaman yavaş.
İçimde adı konmamış cümleler var hâlâ,
Hepsi senden kalan, hepsi biraz telaş.

Beklemekten biraz bezmiş ben var aslında,
Gelir mi diye yolunu gözlemekten,
Biraz çökmüş, sakalları kirli beyazlamış bir ben,
Takvim yapraklarında eskimiş umutlardan geçerken.

Ne aynalar soruyor hâlimi ne sokak,
Yalnızca gece biliyor kaç kez vazgeçip dönmediğini.
Bir çay daha demli, bir sessizlik daha ağır artık,
Adını anmadan özlemek bu, en zor biçimi.

Çocukları görüyorsun, oynuyor kaldırım kenarında,
“En güzeli onlar” diye düşünüyorsun,
Çünkü beklemeyi bilmiyorlar henüz,
Zaman onlara hâlâ söz vermemiş.

Bir düş, bir gülüş düşüyor yere,
Sen eğilip alamıyorsun, belin değil kalbin ağrıyor,
Onlar yarına koşuyor, sen dünde kalmışsın,
Ve bu fark, insanı en çok sessizce yoruyor.

Ve sonra susuyorsun, beklemekten değil kabullenişten.
Yola bakmıyorsun ama içinde hala aynı yer
Gelirsen bir çay var, soğumayı örenmiş
Gelmezsen ben buradayım, eksilerek tamamlanmış