Beklemek Şiiri - Muhammed Yağmur 2

Gelmeyeceğini bile bile,
Bir kapı çalacak diye sustum yıllarca.
Saatler eskidi, mevsimler tükendi,
Ama içimde o adımı bekleyen çocuk hâlâ orada.

Kaldırım taşları bile ezberledi adını,
Her geçende seni sandım.
Gökyüzüne bile kırgınım artık,
Çünkü seninle bakmak güzeldi en çok ona...

Penceremin kenarında umut değil,
Yalnızlık büyüttüm sessizce.
Gelmedin… ama gelsen ne fark ederdi?
Ben beklerken zaten yok olmuştum içimde.

Bir haber bile gelmedi senden,
Ne bir selam, ne bir “iyi misin?”
Bazen diyorum, belki de ben beklemeyi sevdim,
Çünkü gelenler hep gitti,
Ama beklemek... hep benimle kaldı.

Artık adını andığımda titremiyor dilim,
Ama yüreğim hâlâ adım sesini arıyor kalabalıkta.
Ve ben, bininci gecemde de
Bir ihtimal, belki…
diye sarılıyorum hayaline.