Cami önlerinde el açıncaya kadar fakirleşte,
Kuru bir ekmeğe muhtaç olsun ellerin.
İçinde beni unuttuğun en mahrem yaranı deşte,
Gözyaşlarınla bir umman gibi dolsun ellerin.
Güz gelince benzi sararan yaprak gibi,
Yıllardır bir damla suya hasret toprak gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu bedduayi hakedecek ne yaşatmış olabilir ??
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta