Be gönül Şiiri - İsmail Çiftci

Yine coşa geldin etme yoruldum
Beni halden hale koydun be gönül
Vefasız peşine gitme duruldum
Beni dilden dile koydun be gönül

Saflık ne güzeldi açma gözümü
Varsın öyle kalsın deşme özümü
N-olur halk içinde eğme yüzümü
Şu fani dünyaya doydum be gönül

Gündüz aydın olur gece uykusuz
Alem gül eğlence sen hep huzursuz
Sevda deryasında kanmayan susuz
Hali perişanım yoydun be gönül

İnsan doğduk insan kalmak eveli
Sen beni yitirdin sevdim seveli
Kimi mecnun dedi kimisi deli
Kendini bilmezden duydum be gönül

Çiftci İsmail im ne için keder
Ateş olan yerde dumanı tüter
Aşkına yandığım olmayan kader
Ben kalubela ya uydum be gönül
04 05 2026 PAZARTESİ