bazen
hayata tutunduğum ip
parmaklarımda çözülürken,
sen kalırsın elimde.
dünya ağırdır,
günler sebepsiz,
yarınlar yorgun
ama sen
nefes gibi durursun içimde.
ben yaşamayı
hayattan öğrenmedim,
bir insandan öğrendim.
gözlerinin içinde
devam etmenin bir anlamı vardı.
o yüzden
hayat kopsa da benden,
ben senden kopamadım.
çünkü bazı bağlar
yaşamakla değil,
var olmakla kurulur...
Mustafa Alp
26.01.2026 05.00
Mustafa AlpKayıt Tarihi : 28.1.2026 19:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!