82.bazen Şiiri - Yılmaz Tizgöl

Bazen
Bazen çekip gideyim diyorum da , kendi kendime.
Bilmediğim bir yerlere.
Her şeyi olduğu gibi arkamda bırakıp.
Sırtıma yalnızlığımı takıp.
Ağız dolusu bir küfür ederek geçmişine...
Sonra aklıma geliyor gözlerin, yüreğimi ısıtan sözlerin...
Bir buse konduramadan, hüzün değmiş kirpiklerine.

Acılı bir tebessüm, zehirli lotus çiçeği...
Alnımın yazısı gamzelerin.
Hüznüne, gülüşüne iç çekişine kurban olduğum...
Sen olan her rüyayı hayra yorduğum.
Her gülüşünle yeniden doğduğum.
Bazen çekip gideyim diyorum da kendi kendime.
Bilmediğim bir yerlere .
Ama sana kıyamıyorum.

Her duruşuna, her dokunuşuna aşinayım...
Lavanta kokan saçlarına.
Kır çiçeği rahiya’na.
Tırnakların turunç reçeli, ellerin domates rendesi.
Hatta dudakların...
Sirke, sarımsak tadı kekremsi
Bazen çekip gideyim diyorum da ,kendi kendime
Bilmediğim bir yerlere
Sen kokan her şeyi...
Bırakamıyorum.

Kanıma işledin işleyeli
İşve nedir öğrendim ben...
Renklerin en güzelini senden...
Kadın dediğin böyle olacak işte
Bir eli oynaşta bir eli işte...
Yüreğimi hızlandıran bakışların
Öğle sıcağı gibi yakışların.
Bazen çekip gideyim diyorum da kendi kendime.
Bilmediğim bir yerlere.
Kendime söz geçiremiyorum.

Ha sahi samimiyet nerede ?
Sözde mi, dilde mi satırlarda mı?
Son çekilen acılar hatırlarda mı?
Ben gözlerinde buldum sevgiyi, sözlerine bakmam.
Umut fakirin ekmeği kafama takmam.
Eski bir romanın sayfaları arasında...
Gül yaprağı gibi , mahzun ve kurumuş.
Seni mazide bırakmam.
Bazen çekip gideyim diyorum da kendi kendime
Bilmediğim bir yerlere...
Ne desem bilemiyorum.
Senden vaz geçemiyorum...

Yılmaz Tizgöl
Moskova