Bazen Şiiri - Nemesis Oğlu

selam olsun,
doğan güneşe
batan geceye
aydınlanan karanlığa
selam olsun
düşlerime,hissettiklerime
yaptıklarıma,yapamadıklarıma
ve sevmediğim tüm insanlara
karanlığı ben yarattım
sonsuzlukta oturup kafkayla içtim
böcek oldum,kötü oldum
yoldaş oldum,bazen ilham oldum
ve bazen ilhan oldum
bazen şeşen,bazen irem
ve charles'in elindeki viski şisesi bazen
bazen dedim de demin
bazen bazen oldum
bazeni sarmaladım düşlerime
bazen bazeni sevmedim hiç
bazen aşık oldum bazene
ve bir manifesto gibiydi bazen
geleceğin adıydı bazen
yoksa geçmişin miydi
ben karıştırırım da bazen
bazen birini sevdim
bazen çok sevdim birini
bazen cidden yüreğim yandı
tüm gidişlere
bazen ben git dedim
tüm gidenlere
bazen içerdim
bazen niye içerdim ki
bazen ölmek isterdim
bazen hayatın çocuğum olduğu gelirdi aklıma
bazen kızardım,küfrederdim
siktir lan derdim
hatta bazen değil sık sık derdim
bazen küserdi hayat bana
bazen değil,hep küserdi
beğenmezdi babasını
siktir derdim
beğenemedi pezevenk varolduğu insanı
tüm sevenleri severdim bazen
bazeni unuturdum bak bazen
bazen hayal kırıklığıydım
bazen değil ulan,hep hayal kırıklığıydım
bazen severdim çiçekleri falan
bazen sevmezdim çiçekleri falan
palyaço görürdüm bazen
suratına iki tane çakıp geçerdim bazen
ben turgut değildim bazen
bazen olurdum turgut
bazen ben kendim olamadım
bazeni bırak,hiç olamadım
bazen cemaldim,üvercinleri izleyen
bazen nazımdım,sürekli gülümseyen
bazen kimseydim,saygon zinlarında
bazen herkestim,toprak altında
bazen bazendi
sıkıldı bazen
karanlığa gömüldüm bazen
bazen küstü bana
bazen kim olduğumu hatırlattı
uçma lan kıçıkırık dedi
çok küfretti bana bazen
bazen dedim de
bazen sıkıldım artık
git başımdan bazen
ben sana göre değilim
bazen git başımdan
seni seviyorum