1966 yılında Kırşehir iline bağlı Çiçekdağı ilçesinde doğdu.5 kardeşin en büyüğü olan şair ilkokul 4 üncü sınıfa kadar Akçakent bağlı Hasan Ali köyünde 5nci sınıfı ise Maltepe İsmet İnönü İlköğretim Okulunda bitirdi.
Orta ve Lise tahsilini ise Maltepe Orhangazi Lisesinde tamamladı. Üniversite eğitimini ise mahalli idareler Bölümü birinci sınıfındayken bazı nedenlerden dolayı yarım bıraktı.
Üniversite eğitimine kaldığı yerden yeniden başlayan şair’in şiir ile tanışması da daha orta okul yıllarında oldu.Başlıca Eserleri:
2003 yılında Kızıl ötesi sevda ve 2005 yılında Önce vatan yayınlarından Sevda Ateşi 2012 yılında Tut Ellerimden 2013 yılında Karma Yayınlarından Kanayan Ruhlar isimli Sosyal Araştırma ve inceleme kitabı yayınlanan şair böylece yazdığı şiirlerini ölümsüzleştirdi.
Gazetecilik ve Sinema Oyunculuğu da yapan şair bir çok televizyon dizilerinde de rol aldı.
Önce Vatan gazetesinde temsilcilik, Millet Dergisinde İstanbul temsilciliği, İhlas Haber Ajansında halen İstihbarat Muhabir olarak çalışmakta olan şair
Klas haber gazetesi isimli bir yerel gazetenin de imtiyaz sahibi ve yazı işleri müdürlüğünü yapmakta evli ve iki kız çocuk Babası olan şair halen İstanbul Maltepe de yaşamakta
Eserleri
2003 Yılında Kızıl Ötesi Sevda,2005 Yılında Sevda Ateşi,2012 Yılında Tut Ellerimden,2013 Kanayan Ruhlar
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!