Bayat Şiiri - Mehmet Habip Güney

Ben bu filmin sonunu gördüm,
sana anlatayım…

İnsanlar hep yaz yağmuru misali bu filmde.
Gün gelmiş,
bütün kelimelerimiz susmuş.
Lüzumsuz;
insanlar da dinlemekten uzaklaşmış zaten.
Herkesin kendi doğruları var artık,
kendi yalanlarına inanmış durumdalar.
Ne yazık ki
herkesçe kabul edilen yanlışlar üzerine
kimse kafa yormuyor.
İnsan, insan seslerine yabancılaşmış.
Sonrasında ise
bir yığın dilsiz bağırış.
Anlamını yitirmiş kelime torbalarıyla
baş başa kalmışız.
Herkes son ses müzik sevdasında
ve ben
kimseyle konuşamıyorum.
Geçmişim bırakmamış peşimi,
hâlâ duruşmalarındayım.
En acısı da
hâlâ ağlıyor oluşum.
Dengem kaybettirilip
kendime tutunmuşum.
Masa başı şairlerin şiirleri okunuyor.
İnsanlar kopyala-yapıştır,
fikirler koyun sürüsü.
Ölüm öldü,
kimsenin haberi yok.
Tanrılar köleleştirilmiş,
sevdalar gömlek misali.
Her şeye rağmen
tekrar tekrar izliyorum bu filmi.
Akıllanmaz başım.
Gün gelecek,
bütün kelimeler susacak.
Söylüyorum ya…
Oysalarıma çok yorgunum.

@mhmthbpgny