Baston Şiiri - Şerif Ertuğrul Gürcü

I
Biliyor musun?
Günaşırı dökülüyordu gözyaşlarım
İnsan neye amin dediğini iyi bilmeli
İntihara milim mesafedeyken kalemlerim
Kelime-i şehadet getirdim
Geç kalmamak için.
Ruhum bastonla yürüyordu...
Seni kaybetmenin tahayyülüne bile
tahammülüm yokken
Seni kaybetmekten bahsederdi bazılar'
bazı mısralar...
Şiirlerden korkmaya başlamıştım
Zaten yarım kalırdı neye başlasam
Şiirlerim de yarım kalmıştı ve
Hayata karşı sahte sakin duruşumla
Benden medet umarlardı..
Öksüz bırakmıştım şiirlerimi
Öksüz bırakmıştın şiirlerimi
Sonra çok geçmeden
Bir cenaze kalktı
Ama..
Okumadı kimse selasını...

II
Bir manzara seçmiştik
Pencereni koymuştuk ortasına
Biz ve ben
Her şey çok karışıktı..
Bir yanı yeşil
Umut vadederken sevdamıza
Bir yanı beton yığınıydı
Tüm kalbimizle inanırken
Savaşmak ve dayanmak gerekliydi
Tüm yaprakları koparılmışken
Umut tutmalıydı sevdamız
Tüm yığınlara
Tüm betonlara
Bizden başka ne varsa
Herkese, her şeye, hepsine inat
Bir çocuğun anne eli tutması gibi
Tutmalıydık sevdamızı ama
Çok geçmedi
Cenaze kalkmıştı.

III
Biliyorum çok erken davranmıştık
Sevdanın karasında kaybolmuşken
Maviyi gördüğümüzü sanıp
En büyük yelkenini açmıştık kainatın
Haksız da sayılmazdık hani
Umut...
Öğrendiğimiz ve belki de öğretilenlerden
Sahiplenmek zorunda kadığımız tek şeydi
Emindim!
Rüyalarımda senle yaşarken
Hayata çok güzel gülümsediğimden.
Emindim!
Seni sevmek
Tanrı'dan başka şey istemeye utanç sebebiydi.
İntizar ve tahammül gerekiyordu.
Ama susturamıyordum özlemlerimi
Yine de bekledim
Bekledim, bekledim, bekledim
Bekledim, bekledim, bekledim
Of çok bekledim
Ama işte cenaze kalkmıştı ve
Ardında baston artık yalnızdı.