işte korktuğum o an geldi
yollarımızın ayrıldığı
sonsuza kadar.
sen yuva kuracaksın,
ben
yarın birgün anılar konuşur
ilk karşılarma,o an, garip ve
birşeyler anlatmaya çalışan bakışlar
anlayamazsın
bunun ilacı varmı
unutulurmu bilmem ama
hayat devam ediyor
bir gün gerçekten aşık olursan
tecrüben olur
ve o bir gün aşık olduğunda
gülüşmeler,kahkahalar, konuşmalar içinde
çay içerken, sohbet ederken
gerçekten de sevdiğin kişiyle otururken masada
benim baktığım gibi gözlerine bakarsa
olur ya belki beni hatırlarsın aniden
beni hatırladığında, donup kalırsan
gülüp geç
yürürken yolda
ufak bir taş yada
bir kozalak gördünde
beni hatırla
hırslı bir şekilde
tekmeyi vur.
at gitsin kenara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta