Sâikalar kopuyor zihnimin en derininde
Yalnız sen varsın düşüncelerimin temelinde
Yıldırım çiçekleri derdim gökyüzünden yeryüzüne
Senden başkam olmadı şu kısacık ömrümde
Bak, aydınlatıyor ışığımız dünyanın karanlıklarını
Seninle umut çiziyorum odamın duvarlarını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta