Bir parça umudun kar altına saklandığı zamandı,
Çıkış yolları aranırda bulunamazdı.
Canlar tartışırken bir masada geleceği,
Uzaktaki anaların yürekleri çınlatılırdı.
Böyle gitmemeli diyordu Adnan yoldaş;
Nefes kadar gerçekti,
Gözlerinde boğulduğum sevgili.
Beyaz montu evreni boyarken,
Fırça darbelerinde parçalanırdım habersiz.
Simaya bulutlar suretini çizerken onun,
Gökkubbe kıskanç bir edayla kendini kapatıyordu dünyaya.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!