Barış Şiiri - Zabit Pınar

Soğuk kış akşamlarında…
Yaralarında donup kalmışken kalbimiz…
Bir sevinçle gelmişti bahar…
Börtü böceğiyle,
Renk renk çiçekleriyle,
Yeşiliyle, alıyla,
Ne güzel gelmişti bahar…
Sokaklarda çığlık çığlık çocuk sesleri,
Koşuşmalarında özgürlük tıkırtısı,
Gülüşlerinde umut
Ellerinde barış’ın türküsü;
Ne güzeldi… Gün ve gün gökkuşağını
Ülkemin bir ucundan bir ucuna,
Aşkla, sevgiyle
Ve inançla…
Boyamak için barışa, ülkemi
O güzel gözlü,
Güzel gülüşlü çocuklar…
Ellerinde kırmızısı,mavisi, moru
Sokakları adım adım boyadılar, çocuk gülüşlerine
Barış için, yarın için
Sonra üşümeye başladı insanlık,
Katledildi çocuk gülüşleri sokaklarda
Ve…
Cam kırıkları
Sonra…
Can kırıkları
Santim santim acımaya başladı kalbimiz,
Ve küf tutmuş hıncımızı çıkardık… Vicdanlarımızdan
Oysa ne güzel başlamıştı barış
Kuzeyden, güneye
Doğudan, batıya
Gizleyerek terkimizdeki acıları toprağa,
Düşmüştük içimizdeki düşe,
Bu düş ki!
Kuşlar bile aldırmadan açlıklarına,
Su taşımızlardı yangınlarımıza
Çünkü barış…
Bendeki sen,
Ve sendeki bendi,
Ormandı, suydu, böcekti, çiçekti barış
Kadıköy iskelesinde birbirine karışan yorgunluğumuzdu barış
Barış ülkemin ortasında boylu boyuna giden otobüs yolculuklarıydı,
Barış Sabah uyandığımızda gözlerimizin içindeki günaydın,
Gün batımı iyi akşamlarımızdır.
Barış sormadan ırkını,sarmaktır yaralarını insanlığın
Barış yarındır bize,
Sıcak bir merhaba,
Bir bardak çay,
Ve barış…
Özgürce koşuşmaları dır çocukların…