Banamı Düşecek Şiiri - Celal Geçinir

BANAMI DÜŞECEK
Kırık bir yalnızlık misali,
Gözlerinde kaybolurken,
Var olduğunu bilip umudum olurken,
Varlığında yok olmak mı bana düşecek?
Bir ümidim var hâlâ, ağır ve sağlam, bir duam.
Değirmen taşı misali terse dönmek mi bana düşecek?
Böyle değil miydi misal,
Sevdalar yaşandıkça güçlenir, var olur, kazanır.
Ağaçlar gün geçtikçe dallanır, budaklanır.
Yeşili, maviyi alırken hayalime,
Bir beklenmedik yaz yangını mıdır bana düşecek?
Ne oldu ne bitti ki her şey terse gider oldu?
Öyle değil miydi;
İlkbahar, yaz, sonbahar, kış oldu?
Yoksa bir tek bu afet, kış, kıyamet bana mı düşecek?
Bil ki güneş tek benim için mi batıdan doğacak?
Mevsimler yer değiştirip birbirine mi karışacak?
Her yer kır-bahçe, yaz, baharda;
Yine deprem mi bana düşecek?
Sağım, solum, üstüm, başım toz duman.
Kaldır üstündeki karanlığı,
Hep siyah mı bana düşecek?
Yaşamak isterken seni delice, sırılsıklam,
Kupkuru bir hava, çöl misali,
Gömleği ters giymek bana mı düşecek?
Tertemiz bir sevda benimkisi,
Üç beş yaşında, ana kucağında,
Çocuk misali severken seni,
Filistin de çocuk olmak mı bana düşecek?