Mutsuzluk denen şey yokluğunun eseriydi
Vazgeçmedim senden tıpkı umut bekçisi gibi
Kalp sancılarım vardı benim senden önce
Ne zaman ki sen düştün düşlerime geçti gitti
Sayende..
At gitsin hüzünleri çöp torbalarına birer birer
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta