Balkan Direnişi Şiiri - Namık Ant Benson

Balkan toprakları, kanla yoğrulmuş,
Gözlerde acı, her köşe susmuş.
Gözyaşları akar, yıldızsız gecede,
Bir ulusun direnişi, boynu bükük, suskun.

Dağlarda yankı, her adımda ölüm,
Yürekler titrer, sükûnette bir çürüm.
Balkan rüzgârı, küllerini savurur,
Her biri bir hatıra, her biri bir yıkım.

Bıçak sırtında, beklerken sevdalı,
Toprak kanla sulanır, her köyde bir ağıt.
Düşman adımlarını duyduğu an,
Bir ömrün sonu, bir sevdanın vedağıdır.

Geceleri gece yapar, günleri yıkım,
Her sabah gözlerde, bir parça yokluk.
Kadınlar bekler, gözleri yaşlı, dilekli,
Balkanların toprakları, şehitlerle anı.

Bir köyde babalar yok, çocuklar kimsesiz,
Ve her bir adımda, ruhlar sızlar, sessiz.
Gözler ağlamaklı, yürekler kırık,
Bir halk direnirken, acı en derin sırık.

Ve topraklarında, kanla yazılanlar,
Bir destan olur, bir kadının ağıtları.
Dağlar hıçkırır, deniz ağlar,
Balkanlar, derin bir acının kollarında kalır.

Zaman geçer, ama unutur mu bir halk,
Bir ulusun direnişini, kanla sarılan bakışları?
Hayır! Her çığlık, her damla gözyaşı,
Balkanlar’da sonsuza dek anı olur, taş olur, kaybolmaz.

Hüzünle anılır, ama direnişle yaşar,
Balkan halkı, kanla kazandığı bu toprağı hiç unutmaz.