Kars elleri ah o buz gibi soğuk diyar
Rüzgâr bile gurbet kokar orada
Dağların sessizliği konuşur geceyle
Yürek donsa da sevda yanar hâlâ
Taş evlerin penceresinde umut tüter
Ateş olup kıydın nice masum cana
Yüreğimizi yaktın sen Kartalkaya
Nasıl kıydın altmış bir canı canana
Ocakları söndürdün sen Kartalkaya
Duman çöktü dağa ses sustu derinde
Kar yağar…
Lapa lapa iner gökten.
Sessizliğin beyaz diliyle konuşur;
Ne bağırır ne çağırır,
Ama her şeyi söyler.
Katilin adı evlat,
ne ağır kelime,
anne dilinde bile kanayan.
Bir Güllü geçti bu hayattan,
adı türküydü,
Katran geceler çökerken yine,
bir ses dolandı boğazıma…
Sen miydin?
Yoksa içimde kalan, gitmeyen o yarım ses mi?
Bazen yokluğun gelir kapıma dayanır,
bazen adının gölgesi bile yetmez
Sevdalar biçildi umutlar yerde
Feryatlar tükenmez dağların serde
İkimizde düştük çaresiz derde
Dualar etsek de kavuşamadık
Baharı beklerken kış oldu yuvam
Kaymak lazım kaymak lazım
Kar yağınca kaymak lazım
Mazlum hakkı yiyenlere
Zincir vurup kaymak lazım
Gör ki dünya böyle döner
Çavên te roj in, dilê min şewq e
Dengê te stran e, canê min hev e
Navê te li dil, wek nîşan e
Evîna min a tu, Keça Kurdan
Li ber çiyan navê te dibêjim
Gecenin içinde süzülür bir ses
Hüznümü harmanlar yüreğe nefes
Gamla çalınırken mest olur herkes
Kemancı yayında hüznüm var Sunam
Titreyen parmaklar nazik dokunuş
Gönlünde sevdanın hükmü kalmamış
Gitmek istiyorsan kendin bilirsin
Ne sözüm dinlenir ne yaşım kalmış
Gitmek istiyorsan kendin bilirsin
Bu kadar severken ne oldu bize
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!