Bahçe Şiiri - Tuğrul Şenol

bu gömlek sahipsizdir
ağlayışı eskiden nağmelere dönüşmüş
ben bir kez denedim rüzgar olmayı saçlarında
yetmedi nefesim dağlarına
ben bir kez söz olmaya heveslendiğim dudağında
gonca hırsı yanağından düşüp yaraladı gözlerin.
kaldırımlar beni ağladılar
gelip geçenler soranlar oldu halimi
diyemedim ki aşkın yaralısıyım
diyemedim ki muhabbetinin budalasıyım
bu gömlek yaralıdır
kan gövdeyi götürmeden önce gidişinden
ısmarlama bir mevsim sonu çiçeği gibi düşün
olsun olsun nolur olsun
Susmayı sahiplendirdi sonra yabancıladığım , evim dediğim yüreğin.
Gidiyor olmanın gelişi üstüme
Tanıdık gelmeyen bir yük bindirdi omuzlarıma.

Yine geliyor yağmurun
Gürültülü bir gözyaşı
yazılı olmayan sevdanağmenin yapraklarını kopara kopara
bu gömlek gül renginde solmuştur

sen çiçekler bahçesinin güzide sahibisin
ben misafir
kucağında gülümsemenle misafir oluşundan evime
mahzun düşürdüğümüz görgüsüz bilgeliğimizin yerine
sokaklarda ideolojisiz bir körlükle sıradanlaşamayacağız
bu gömlek ki saçlarınla dikilmiştir
ince ince dokunup belirsiz ve sonsuz kelimeleri sabaha
bu ahlakını daraltamadığım kıyafeti utangaçlığımın
sokak satıcısı kılıklı sevdam
bu gömlek senin aşkından dokunmuştur
senin olmadığın ilk sabaha
sevdim gizlice anlatırken güzelliğini
ALLAH'A....